چند گام با اجرایی شدن شعار سال گردشگری فاصله داریم؟

 

چند گام با اجرایی شدن شعار سال گردشگری فاصله داریم؟؟؟

به قلم پوریا استکی

مدرس دانشگاه و کارشناسی ارشد برنامه ریزی گردشگری

 

و روز گردشگری هم فرا رسید و شعار آن گردشگری، تحول پایدار نامیده شد، شعاری که می تواند به عنوان یک نقشه راه برای متولیان گردشگری ترسیم شود و پایان هر سال میزان دسترسی به تحقق اهداف سنجیده شود.  باید دید که متولیان این صنعت در ایران برای تحقق شعار برنامه ای دارند یا به برگزاری چند همایش و کنفرانس اکتفا می نمایند؟

پایداری در معنای گسترده خود به توانایی جامعه، اکوسیستم یا هر سیستم جاری برای تداوم کارکرد در آینده نامحدود اطلاق می شود و توسعه پایدار یعنی تلفیق اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی برای حداکثر سازی رفاه انسان فعلی، بدون آسیب به توانایی نسل های آتی برای برآورد نیازهای شان می باشد.

به نظر نگارنده متن، توسعه گردشگری میان ملت ها می تواند زمینه ساز صلح و رابطه پایدار بین آنان گردد و برای پایداری در گردشگری رعایت اصول و خط مشی هایی الزامی است. همانطور که مازانتی در سال 2002 درباره گردشگری پایدار عنوان نمود: توسعه ای مطلوب و پایدار است که پدیدار شدن آن در گردشگری از طرفی اولا به محیط زیست لطمه ای وارد نکند، ثانیا به بخش های دیگر جامعه از قبیل بخش های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی، آسیبی نرساند و مانع توسعه آنها نگردد و ثالثا، توسعه این بخش باعث توسعه دیگر بخش های جامعه گردد. از طرفی دیگر، ظرفیت ها، امکانات و سرمایه های مختلف موجود، به منظور استفاده نسل آینده حفظ شود. اگر توسعه گردشگری منجر به نابودی منابع طبیعی و فرهنگی، که از عوامل جاذب بازدید گنندگان به مقصدند، شود. در آن صورت نمی توان پایدار شمرد

سال 2017 میلادی شعار سال، گرشگری پایدار ابزاری برای توسعه بود و هنگامی که سخن از توسعه پایدار به میان می آید یعنی مدیریت صحیح در همه امور که حتی می تواند شامل مدیریت در اداره یک بنای تاریخی باشد آیا پذیرای تعداد بیشماری از گردشگران در یک بنای تاریخی با قدمت چند صد سال را میتوان قدمی برای رسیدن به توسعه گردشگری پایدار نامید؟ یا رسیدن به نگرش مدیریتی که بتوانیم در توان محیطی، پذیرای گردشگران باشیم؟ پس با این تفاسیر آیا در تحقق وعده های این شعار ها موفق بوده ایم ؟

پایداری در گردشگری زمانی معنا می یابد که این چهار مولفه را داشته باشد:

الف –  باعث توسعه بخش‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی گردد.

ب –  مانع از توسعه بخش‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی نگردد.

ج- باعث خسارت به محیط زیست و عوامل محیط زیستی و همچنین تهدید آنها نگردد.

د- باعث زیان و لطمه به سرمایه‌های معنوی و مادی نسل‌های آینده نگردد، بلکه باعث افزایش سرمایه‌های نسل‌های آینده شده و منابع بهتر و بیشتری را برای آنها به ارمغان آورد.

و چه شگفت انگیز است نتیجه اندیشیدن به گزینه (( د )) ، آیا ما با تصمیمات خود می توانیم نسل آینده را از داشتن میراث فرهنگی و  تاریخی محروم نماییم؟

تحول پایدار یعنی تغییر نگرش ما نسبت به حوزه مدیریت کلان گردشگری ، یعنی استفاده از مدل ها و طرح های نوآورانه که هم باعث افزایش جمعیت بازدید کننده یا همان گردشگر گردد و هم پایداری میراث ملموس برای نسل های آینده حفظ گردد .

و سخن آخر در جهان همه چیز دائم در حال تغییر و تحول است و تغییر نگرش ما به گردشگری متناسب با تغییرات جهانی می تواند زمینه ساز توسعه پایدار آن گردد.

 

منابع مورد استفاده :

لوافان، علی (1398) ارائه مدل گردشگری پایدار فرهنگی در ایران، تهران، انتشارات مهکامه

زاهدی، شمس السادات، نجفی، غلامعلی ()1384بسط مفهومی توسعه پایدار فصلنامه مدرس علوم انسانی، دوره 10، شماره 4

Mazzanti . M . (2002) Tourism Growth and sustainable Development  Tourism Economics . 4